Historia - strona pierwsza
W latach 1853-1862 wykładał po niemiecku na UJ językoznawstwo porównawcze i sanskryt filolog klasyczny, prof. Bernard Jülg, uczeń m. in. F. Boppa. W roku 1865, po repolonizacji uniwersytetu, profesorem nadzwyczajnym filologii porównawczej języków słowiańskich został mianowany Henryk Suchecki, który wcześniej w Pradze miał kontakt ze środowiskiem skupionym wokół A. Schleichera. Od lutego 1866 przez cztery kolejne lata wykładał - jako pierwszy - językoznawstwo porównawcze po polsku, posługując się stworzoną przez siebie polską terminologią. Zmarł w 1872 r., nie pozostawiając następcy. W roku 1874 Rada Wydziału Filozoficznego postanowiła zaprosić na Katedrę Filologii Słowiańskiej Jana Baudouina de Courtenay, jednak mimo zgody kandydata, sprawa upadła, ponieważ rosyjskie Ministerstwo Oświaty nie zwolniło Baudouina z obowiązków stypendysty. W roku 1877 na katedrę (porównawczej) filologii słowiańskiej został powołany Lucjan Malinowski, uczeń Schleichera, Webera, Sreznewskiego, Curtiusa i Leskiena. W roku 1887 został on dyrektorem Seminarium słowiańskiego. Jego zasługi dla językoznawstwa są ogromne: propagował poglądy młodogramatyków, zapoczątkował polską dialektologię, zajmował się historią języka polskiego w aspekcie porównawczym oraz etymologią, prowadził również zajęcia lituanistyczne. Zmarł nagle w 1898 roku. Opiekę nad Katedrą Filologii Słowiańskiej objął wtedy zastępczo Jan Rozwadowski (uczeń Brandowskiego i Morawskiego, a także m. in. Brugmanna, Leskiena, Hirta i Zimmera). Prowadził wykłady ze slawistyki do roku 1902, kiedy to z Petersburga przyjechał Jan Łoś.
Lucjan Malinowski miał kilku uczniów: Jana Hanusza, Gustawa Blatta, Jan Bystronia, którzy prócz polonistyki uprawiali językoznawstwo porównawcze. Rada Wydziału Filozoficznego w roku 1886 postanowiła jednemu z nich, Hanuszowi, uczniowi m. in. Brugmanna, Leskiena, Curtiusa, Webera, Bühlera i Schmidta, powierzyć katedrę sanskrytu i gramatyki porównawczej języków aryjskich. Powstaniu katedry przeszkodziła przedwczesna śmierć Hanusza.
W roku 1893 wykłady sanskrytu i literatury indyjskiej rozpoczął na UJ Leon Mańkowski, doktor obojga praw, slawista i sanskrytolog, uczeń m. in. Nehringa i Bühlera. W roku 1904 utworzono dla niego Katedrę Sanskrytu. Zmarł nagle 18 kwietnia 1909, nie pozostawiając uczniów, a opiekę nad katedrą powierzono Janowi Rozwadowskiemu, który prowadził tu początkowy kurs sanskrytu (1910-1913 i okazjonalnie 1916-1927).