Historia - strona druga
W roku 1894 przybył do Krakowa z Dorpatu Jan Baudouin de Courtenay (teoretyk języka, indoeuropeista, slawista, badacz języka dzieci, twórca - wraz z M. Kruszewskim - kazańskiej szkoły lingwistycznej). Utworzono dla niego Katedrę Językoznawstwa Porównawczego (później przemianowaną na Katedrą Językoznawstwa Indoeuropejskiego). Wykładał na UJ przez pięć lat, na tyle bowiem opiewał kontrakt. Prowadził zajęcia z fonetyki, jasno przeciwstawiając ją fonologii, z gramatyki porównawczej języków słowiańskich na tle indoeuropejskim, zajmował się lekturą tekstów sanskryckich i wedyjskich, analizował zagadnienia polonistyczne, slawistyczne i lituanistyczne. Ważne dla środowiska naukowego w Krakowie były urządzane przez niego prywatne dyskusje językoznawcze (privatissima), w których brali udział m. in. Jan Rozwadowski, Kazimierz Nitsch i Henryk Ułaszyn. Był ponadto czynny jako publicysta i działacz społeczny o bardzo postępowych poglądach, które wówczas szokowały konserwatywne kręgi krakowian. Między innymi z tego powodu ostatecznie nie przedłużono z nim kontraktu. Katedrę Językoznawstwa Porównawczego powierzono w roku 1899 Janowi Rozwadowskiemu, który wykładał do tej pory slawistykę (por. wyżej). Rozwadowski został mianowany w 1899 profesorem nadzwyczajnym językoznawstwa indoeuropejskiego (po Baudouinie), zaś w roku 1904 - profesorem zwyczajnym. Wykłady i ćwiczenia prowadził przez kilkadziesiąt lat, do śmierci w dniu 13 marca 1935 roku. Jego działalność naukowa rozwijała się w trzech głównych kierunkach: językoznawstwa ogólnego, indoeuropeistyki i slawistyki. Prócz wykładów z językoznawstwa indoeuropejskiego i sanskrytu, prowadził zajęcia z zakresu iranistyki, filologii klasycznej, bałtyckiej i germańskiej.
W latach 1913-1916 jako docent wykładał sanskryt na UJ Andrzej Gawroński (uczeń Blatta, Windischa i Lindnera), potem przeniósł się jednak do Lwowa. Najbardziej znane jego dzieło, Podręcznik sanskrytu, zostało wydane pośmiertnie w 1932 r.
Poprzednia strona | Historia | Następna strona