Historia - strona trzecia
W 1927 r. Seminarium sanskrytu objęła Helena Willman-Grabowska (uczennica m. in. Meilleta), która w latach 1920-1927 wykładała sanskryt i pali w École des Hautes Études na Sorbonie. 21 czerwca 1928 Rada Wydziału Filozoficznego powołała ją formalnie na Katedrę Sanskrytu i Filologii Indyjskiej UJ. W roku 1937 została profesorem zwyczajnym. Wykładała gramatykę i literaturę sanskrytu, pali, język staroperski, sogdyjski oraz gramatykę porównawczą języków indoirańskich. Pracowała do końca roku 1947, a potem nieformalnie aż do roku 1951. Zmarła w roku 1957 w wieku 87 lat.
Dnia 14 listopada 1947 Senat UJ powołał na Katedrę Filologii Indyjskiej prof. Eugeniusza Słuszkiewicza (ucznia Willman-Grabowskiej). Uczony nie objął jednak stanowiska, bo niebawem, w roku 1948, przemianowano ją na Katedrę Językoznawstwa Ogólnego.
Od roku 1938 pracował w Katedrze Tadeusz Pobożniak (uczeń Willman-Grabowskiej, Rozwadowskiego i Kuryłowicza). Zajmował się prócz filologii indyjskiej językiem Romów, iranistyką oraz językiem ormiańskim. Prowadził zajęcia z sanskrytu, gramatyki historycznej języka perskiego i gramatyki Awesty, a także wykłady z językoznawstwa dla różnych grup studentów. Po habilitacji w roku 1969 został docentem i przeszedł do Katedry Filologii Orientalnej.
Jan Rozwadowski utworzył Seminarium Gramatyki Porównawczej UJ. Wniosek w tej sprawie został uchwalony przez Radę Wydziału Filozoficznego w czerwcu 1914, ale z powodu wybuchu wojny seminarium zostało utworzone dopiero 1 stycznia 1921 roku. Prof. Rozwadowski był jego dyrektorem w latach 1921-1935. W latach 1921-1923 asystentem w Seminarium był polonista Olgierd Chomiński, zaś w latach 1923-1929 - polonista i slawista Witold Taszycki. Potem, w latach 1929-1934, asystentem był polonista Henryk Oesterreicher, w latach 1935-1937 na stanowisku adiunkta był zatrudniony polonista i slawista Mieczysław Małecki, który po śmierci prof. Rozwadowskiego stał się nieformalnym kierownikiem jednostki. Z dniem 1 stycznia 1937 kierownictwo Seminarium objął prof. Jan Safarewicz z Wilna (uczeń Srebrnego i Otrębskiego, a także profesorów paryskich Meilleta, Ernouta, Marouzeau, Vendryesa, Blocha i Benveniste'a). Tadeusz Milewski (uczeń Lehra-Spławińskiego, Kuryłowicza, Rozwadowskiego, Willman-Grabowskiej, a później też Meilleta, Ernouta, Vendryesa, Blocha i Benveniste'a), prowadził na UJ zajęcia z zakresu językoznawstwa słowiańskiego i indoeuropejskiego w latach 1933-1936 jako prywatny docent. Nie było wówczas studentów poświęcających się językoznawstwu indoeuropejskiemu jako głównemu przedmiotowi. Słuchaczami Safarewicza byli głównie filologowie klasyczni i romaniści. Wykładał dla nich wstęp do językoznawstwa, gramatykę porównawczą języków indoeuropejskich, gramatykę i historię greki, łaciny i języka litewskiego a także gramatykę hetycką i osko-umbryjską.
Poprzednia strona | Historia | Następna strona